Τι λέει

Τι ακριβώς λοιπόν λέει  το "Ένα Μάθημα στα Θαύματα”; Στην εισαγωγή του κειμένου παρουσιάζεται μια περίληψη της μεθόδου  αρκετά περιεκτική και σύντομη, η οποία έχει ως εξής:

​​

Εισαγωγή

«Πρόκειται για​ Ένα Μάθημα στα Θαύματα. Πρόκειται για ένα υποχρεωτικό μάθημα. Μόνο ο χρόνος που χρειάζεσαι είναι εθελοντικός. Ελεύθερη βούληση δεν σημαίνει ότι εσύ μπορείς  να δημιουργήσεις την μέθοδο. Σημαίνει μόνο ότι μπορείς να επιλέξεις αυτό που θέλεις να μάθεις  μια δεδομένη στιγμή. Η μέθοδος  δεν αποσκοπεί στη διδασκαλία της έννοιας της αγάπης, γιατί αυτό είναι πέρα από ότι μπορεί να διδαχθεί. Στοχεύει, όμως, την άρση των εμποδίων προς την επίγνωση της παρουσίας της αγάπης, η οποία είναι η φυσική κληρονομιά σου. Το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος, αλλά αυτό που περικλείει τα πάντα δεν μπορεί να έχει αντίθετο.

Αυτό το μάθημα μπορεί να συνοψιστεί πολύ απλά με αυτόν τον τρόπο:

Τίποτα αληθινό δεν μπορεί να απειληθεί.
Αυτό που δεν είναι αληθινό δεν υπάρχει.
Σ ‘αυτό έγκειται η ειρήνη του Θεού.


Έτσι αρχίζει η Το "ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ". Γίνεται μια θεμελιώδη διάκριση ανάμεσα στο πραγματικό και το μη πραγματικό, ανάμεσα στην γνώση και την αντίληψη. Η γνώση είναι η αλήθεια, σύμφωνα με ένα νόμο, το νόμο της αγάπης του Θεού. Η αλήθεια είναι αναλλοίωτη, αιώνια και ξεκάθαρη. Μπορεί να μην την αναγνωρίζεις, αλλά δεν είναι δυνατόν να αλλάξει. Ισχύει για όλα όσα έχει δημιουργήσει ο Θεός, και μόνο ότι Αυτός έχει δημιουργήσει είναι πραγματικό. Είναι πέρα από μάθηση διότι είναι πέρα από τον χρόνο και την εξέλιξη. Δεν έχει αντίθετο, ούτε αρχή ούτε τέλος. Απλά είναι.


Ο κόσμος της αντίληψης, από την άλλη πλευρά, είναι ο κόσμος του χρόνου, της αλλαγής, της αρχής και του τέλους. Βασίζεται στην ερμηνεία, όχι στα γεγονότα. Είναι ο κόσμος της γέννησης και του θανάτου, θεμελιωμένος στην πεποίθηση των ανάγκης και της σπανιότητας, της απώλειας, του διαχωρισμού και του θανάτου. Μαθαίνεται περισσότερο παρά δίδεται, είναι επιλεκτικός στην εστίαση της αντίληψής του, ασταθής λειτουργικά, και ανακριβής στις ερμηνείες του.
Από την γνώση και την αντίληψη αντίστοιχα, προκύπτουν δύο ξεχωριστά συστήματα σκέψης τα οποία είναι αντίθετα μεταξύ τους από κάθε άποψη.


Στην σφαίρα της γνώσης δεν υπάρχουν σκέψεις χωριστά από τον Θεό, διότι ο Θεός και η Δημιουργία του μοιράζονται μία Θέληση. Ο κόσμος της αντίληψης, όμως, είναι φτιαγμένος από την πίστη σε αντίθετες και χωριστές θελήσεις, σε συνεχή σύγκρουση η μία με την άλλη και με τον Θεό. Αυτό που βλέπει και ακούει η αντίληψη φαίνεται ότι είναι αληθινό διότι επιτρέπει την επίγνωση μόνο όσων συμβιβάζονται με τις επιθυμίες του αντιλαμβανόμενου. Αυτό οδηγεί σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων, ένα κόσμο που χρειάζεται συνεχή άμυνα ακριβώς επειδή δεν είναι αληθινός.
Όταν είσαι παγιδευμένος στον κόσμο της αντίληψης, είσαι παγιδευμένος μέσα σε ένα όνειρο. Δεν μπορείς να αποδράσεις χωρίς βοήθεια, διότι όλα στις αισθήσεις του σώματός σου, σου δείχνουν απλά μαρτυρίες της πραγματικότητας του ονείρου. Ο Θεός ήδη, παρέχει την Απάντηση, την μόνη Διέξοδο, τον αληθινό Βοηθό. Είναι η λειτουργία της Φωνής Του, του Αγίου Πνεύματος, να μεσολαβεί ανάμεσα στους δύο κόσμους. Μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί από την μια Αυτός γνωρίζει την αλήθεια, και από την άλλη επίσης αναγνωρίζει τις ψευδαισθήσεις μας, χωρίς φυσικά να τις πιστεύει.


Είναι στόχος του Αγίου Πνεύματος να μας βοηθήσει να ξεφύγουμε από τον κόσμο του ονείρου διδάσκοντάς μας πως να αναιρέσουμε τον τρόπο σκέψης μας και να ξεμάθουμε τα λάθη μας. Η συγχώρεση είναι το σπουδαίο βοήθημα μάθησης του Αγίου Πνεύματος γιατί επιφέρει αυτή την αναίρεση τρόπου σκέψης. Όμως, ​ Το "Ένα Μάθημα στα Θαύματα"  έχει ένα δικό του ορισμό για το τι είναι στ’ αλήθεια η συγχώρεση, ακριβώς όπως ορίζει και τον κόσμο με τον δικό της τρόπο.
Ο κόσμος που βλέπουμε απλά αντανακλά το δικό μας εσωτερικό πλαίσιο αναφοράς – τις κυριαρχούσες ιδέες, επιθυμίες και συναισθήματα μέσα στο δικό μας νου. "Η προβολή φτιάχνει την αντίληψη" (κείμενο σελ. 445). Πρώτα κοιτάζουμε μέσα, αποφασίζουμε τι κόσμο θέλουμε να δούμε και έπειτα προβάλλουμε αυτό τον κόσμο έξω, φτιάχνοντας την αλήθεια έτσι όπως την βλέπουμε. Και την επαληθεύουμε με τις ερμηνείες που δίνουμε σε όλα βλέπουμε. Αν χρησιμοποιούμε την αντίληψη για να δικαιολογήσουμε τα λάθη μας, το θυμό μας, την παρόρμηση για επίθεση, την έλλειψη αγάπης, όποια μορφή και να πάρει, θα βλέπουμε ένα κόσμο γεμάτο κακία, καταστροφή, μοχθηρία, ζηλοφθονία και απελπισία. Όλα αυτά πρέπει να μάθουμε να τα συγχωρούμε, όχι επειδή είμαστε «καλοί» και «ευσπλαχνικοί», αλλά επειδή αυτό που βλέπουμε δεν είναι αληθινό. Έχουμε στρεβλώσει τον κόσμο με τις διαστρεβλωμένες άμυνες μας, βλέποντας έτσι κάτι που δεν είναι εκεί. Καθώς μαθαίνουνε να αναγνωρίζουμε τα λάθη της αντίληψής μας, μαθαίνουνε επίσης να κοιτάζουμε πέρα από αυτά ή να τα «συγχωρούμε». Την ίδια στιγμή συγχωρούμε τον εαυτό μας, κοιτάζοντας πέρα από τις διαστρεβλωμένες σκέψεις για τον Εαυτό που δημιούργησε ο Θεός μέσα σε μας για να είμαστε εμείς.


Η αμαρτία ορίζεται σαν "έλλειψη αγάπης" (κείμενο σελ. 11). Εφόσον αγάπη είναι όλα όσα υπάρχουν, η αμαρτία στα μάτια του Αγίου Πνεύματος δεν είναι παρά ένα λάθος προς διόρθωση, και όχι ένα κακό που αξίζει τιμωρία. Η αίσθηση ανεπάρκειας που έχουμε, η αδυναμίες και η ατέλεια προέρχονται από την ισχυρή επένδυση στην «αρχή της έλλειψης» που κυβερνά ολόκληρο τον κόσμο των ψευδαισθήσεων. Από αυτή την άποψη, αναζητούμε στους άλλους αυτό που νιώθουμε ότι λείπει από τον εαυτό μας. «Αγαπούμε» κάποιον άλλο για να αποκτήσουμε κάτι για τον εαυτό μας. Αυτό, στην πραγματικότητα, περνάει για αγάπη στον κόσμο του ονείρου. Δεν υπάρχει λάθος μεγαλύτερο από αυτό, γιατί η αγάπη δεν είναι ικανή να ζητήσει τίποτα.


"Μόνο οι νόες μπορούν στ’ αλήθεια να ενωθούν, και αυτούς που ο Θεός συν έζευξε κανένας δεν μπορεί να χωρίσει." (κείμενο σελ.356). Όμως, μόνο σε επίπεδο Χριστού Νου είναι δυνατόν να υπάρξει πραγματική ένωση, η οποία, στην πραγματικότητα, δεν έχει χαθεί ποτέ. Το «μικρό εγώ» αναζητά να επεκταθεί μέσω της εξωτερικής έγκρισης και αποδοχής, την εξωτερική ιδιοκτησία και την εξωτερική «αγάπη». Ο Εαυτός που δημιούργησε ο Θεός δεν χρειάζεται τίποτα. Είναι για πάντα πλήρης, ασφαλής, αγαπητός και τρυφερός. Αναζητά να μοιράζεται παρά να αποκτά ∙ να επεκτείνεται παρά να προβάλλει. Δεν έχει καμία ανάγκη και θέλει να ενωθεί με τους άλλους μέσω της αμοιβαίας επίγνωσης και αφθονίας.


Οι εξειδικευμένες - ιδιαίτερες σχέσεις του κόσμου είναι καταστροφικές, εγωιστικές και παιδαριωδώς εγωκεντρικές. Όμως, αν δοθούν στο Άγιο Πνεύμα, αυτές οι σχέσεις μπορούν να γίνουν τα ιερότερα πράγματα πάνω στην γη, τα θαύματα που δείχνουν τον δρόμο επιστροφής στον Ουρανό. Ο κόσμος χρησιμοποιεί τις εξειδικευμένες σχέσεις του σαν ένα τελικό όπλο αποκλεισμού και επίδειξη ιδιαιτερότητας. Το Άγιο Πνεύμα τις μεταμορφώνει σε μαθήματα συγχώρεσης και για την αφύπνιση από το όνειρο. Η κάθε μια είναι μια ευκαιρία να αφήσεις την αντίληψη να θεραπευτεί και τα σφάλματα να διορθωθούν. Η κάθε μια είναι άλλη μια ευκαιρία να συγχωρέσεις τον εαυτό σου συγχωρώντας τον άλλον. Και η κάθε μια γίνεται μια πρόσκληση ακόμα προς το Άγιο Πνεύμα και στην θύμηση του Θεού.


Η αντίληψη είναι μια λειτουργία του σώματος, και γι’ αυτό αντιπροσωπεύει ένα όριο στην επίγνωση. Η αντίληψη βλέπει μέσα από τα μάτια του σώματος και ακούει μέσα από τα αυτιά του. Προκαλεί τις περιορισμένες αντιδράσεις του σώματος. Το σώμα, μπορεί να φαίνεται ότι είναι αυτόνομο και ανεξάρτητο, όμως ανταποκρίνεται μόνο στις προθέσεις του νου. Αν ο νους θέλει να το χρησιμοποιήσει για επίθεση σε οποιαδήποτε μορφή, τότε γίνεται θήραμα της ασθένειας, την ηλικίας και της φθοράς. Αν ο νους δεχτεί το σκοπό που έχει για το σώμα το Άγιο Πνεύμα, γίνεται ένα χρήσιμο μέσο επικοινωνίας με τους άλλους, απρόσβλητο όσο χρειάζεται, για να αφεθεί απαλά κατά μέρος όταν η χρήση του επιτελεστεί. Από μόνο του είναι ουδέτερο, όπως τα πάντα μέσα στον κόσμο της αντίληψης. Το αν θα χρησιμοποιηθεί για τους στόχους του εγώ ή για του Αγίου Πνεύματος εξαρτάται ολοκληρωτικά από το τι θέλει ο νους.


Το αντίθετο της όρασης μέσα από τα μάτια του σώματος είναι η όραση του Χριστού, η οποία αντανακλά δύναμη και όχι αδυναμία, ενότητα παρά διαχωρισμό, και αγάπη παρά φόβο. Το αντίθετο της ακοής μέσα από τα αυτιά του σώματος είναι η επικοινωνία μέσα από την Φωνή του Θεού, το Άγιο Πνεύμα, η Οποία ενοικεί μέσα στον καθένα μας. Η Φωνή Του φαίνεται απόμακρη και δύσκολο να ακουστεί εξαιτίας της φωνής του εγώ, που μιλά για τον μικρό, διαχωρισμένο εαυτό, που φαίνεται να είναι πολύ ηχηρότερη. Αυτό στην πραγματικότητα ανατρέπεται. Το Άγιο Πνεύμα μιλά με αλάθητη καθαρότητα και ισχυρότατη έκκληση. Κανένας που δεν επιλέγει να ταυτιστεί με το σώμα δεν είναι δυνατόν να κωφεύσει στα μηνύματά Του για απελευθέρωση και ελπίδα, ούτε να αποτύχει να δεχτεί χαρμόσυνα την όραση το Χριστού ανταλλάσσοντας την χαρούμενα με την αξιοθρήνητη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, μέσω της αντίληψης.


Η όραση του Χριστού είναι το δώρο του Αγίου Πνεύματος, η εναλλακτική λύση που παρέχει ο Θεός στην ψευδαίσθηση του διαχωρισμού και στην πίστη στην πραγματικότητα της αμαρτίας, της ενοχής και του θανάτου. Είναι η μία διόρθωση όλων των σφαλμάτων της αντίληψης ∙ η συμφιλίωση των φαινομενικών αντιθέτων στα οποία είναι βασισμένος αυτός ο κόσμος. Το ευεργετικό της φως δείχνει όλα τα πράγματα από μια άλλη όψη, αντανακλώντας το σύστημα σκέψης που προέρχεται από την γνώση και κάνοντας την επιστροφή προς τον Θεό όχι μόνο πιθανή αλλά και αναπόφευκτη. Αυτά που μέχρι τώρα θεωρούνταν ως αδικίες από κάποιον προς κάποιον άλλο, τώρα γίνονται κάλεσμα για βοήθεια και για ενότητα. Η αμαρτία, η ασθένεια και η επίθεση αντιμετωπίζονται σαν παρανοήσεις που χρειάζονται διόρθωση με τρυφερότητα και αγάπη. Οι άμυνες αφήνονται κατά μέρος διότι όπου δεν υπάρχει επίθεση δεν υπάρχει ανάγκη και γι’ άμυνα. Οι ανάγκες των αδερφών μας γίνονται ανάγκες δικές μας, διότι ταξιδεύουν και αυτοί μαζί μας το ταξίδι προς τον Θεό. Χωρίς εμάς θα έχαναν τον δρόμο τους. Χωρίς αυτούς εμείς ποτέ δεν θα μπορούσαμε να βρούμε τον δικό μας.


Η συγχώρεση είναι άγνωστη στον Ουρανό, όπου η ανάγκη για αυτήν είναι αδιανόητη. Όμως, σε αυτό τον κόσμο, η συγχώρεση είναι η αναγκαία διόρθωση όλων των σφαλμάτων που έχουμε κάνει. Το να προσφέρεις συγχώρεση είναι ο μόνος τρόπος να την έχουμε και για τον εαυτό μας, γιατί αντανακλά το νόμο του Ουρανού, όπου το να δίνεις και να λαμβάνεις είναι το ίδιο. Ο Ουρανός είναι η φυσική κατάσταση όλων των Υιών του Θεού έτσι όπως Αυτός τους δημιούργησε. Αυτή είναι η πραγματικότητα τους για πάντα. Δεν άλλαξε επειδή ξεχάστηκε.


Η συγχώρεση είναι το μέσο με το οποίο θα θυμηθούμε. Μέσω της συγχώρεσης ανατρέπεται ο τρόπος σκέψης του κόσμου. Ο κόσμος που έχει συγχωρεθεί γίνεται η πύλη για τον Ουρανό, γιατί με το έλεός του μπορούμε επιτέλους να συγχωρέσουμε τους εαυτούς μας. Μην κρατώντας κανέναν αιχμάλωτο της ενοχής, απελευθερωνόμαστε και εμείς. Αναγνωρίζοντας τον Χριστό σε όλους τους αδερφούς μας, αναγνωρίζουμε την Παρουσία Του και στον εαυτό μας. Ξεχνώντας όλες τις παρανοήσεις μας, και με τίποτα από το παρελθόν να μας κρατά πίσω, μπορούμε να θυμηθούμε τον Θεό. Πέρα από αυτό, δεν μπορεί να πάει η μάθηση. Όταν είμαστε έτοιμοι, ο Θεός ο Ίδιος θα κάνει το τελικό βήμα στην επιστροφή μας προς Αυτόν.

Ο Λ Ι Σ Τ Ι Κ Ε Σ  Θ Ε Ρ Α Π Ε Ι Ε Σ